10 Ocak 2009 Cumartesi

EŞŞEK


Günlerden bir gün, köylerden birinde,

bir adamın eşeği kör kuyulardan birinin içine düşmüş.
Niye düşer, nasıl düşer diye sormayın.
Eşek bu, düşmüş işte.
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvranmış, anırmış, sesini duyurmaya çalışmış.
Derken eşeğin sahibi gelmiş kuyunun başına.

Bakmış zavallı eşek kuyunun dibinde melül mahzun bakınıyor.
Üstelik de yaralı.
Bir hal çaresi düşünürken bir koşu gidip köylüleri yardıma çağırmak gelmiş aklına.

Ne yapsak, ne etsek de şu eşeği kuyudan çıkarsak derken,
bakmışlar ki hayvan zaten yaralı, belki de kırık çıkığı da var,
çok acı çektiği de belli,
artık kurtarılsa da işe yaramaz düşüncesiyle çıkarmaktan vazgeçmişler
ve üzerini toprakla doldurmaya karar vermişler.
Herkes eline geçirebildiği ne varsa başlamışlar kuyuyu toprakla doldurmaya.

Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları
her seferinde silkinerek üzerinden atmış. Onlar yukarıdan atmış, eşek silkelenerek her defasında toprağı altına almış.
Derken, ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde
her defasında biraz daha yükselmiş ve giderek yukarıya çıkmaya başlamış eşek.
Köylüler de şaşırmışlar hayvanın giderek yükselmesine.
Onlar atmış eşek yükselmiş derken neticede hayvan yukarıya çıkmayı başarmış.

HAYATDA BAZEN BİZİM ÜZERİMİZE ABANIR.
ÜSTÜMÜZÜ TOZ TOPRAKLA ÖRTMEYE ÇALIŞAN ÇOK OLUR.
BUNLARLA BAŞ ETMENİN TEK YOLU SIZLANMAK DEGİL,
DÜŞÜNÜP SİLKİNİP KURTULMAKTIR.
KÖR BİR KUYUDA OLSAK BİLE.

2 yorum:

sedirli ev dedi ki...

söylencek,son sözü söyledin bunun üstüne yorum yazmak aptallık olur.yüreğine sağlık..:)

huris dedi ki...

ay geç görüyorum kusura bakma:
tesekkur ederim:))))